Suïcide is mogelijk vaak te voorkomen en de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft suïcidepreventie prioritair gemaakt als wereldwijd doel. Mensen die een suïcidepoging hebben gedaan verdienen extra aandacht, aangezien een voorafgaande suïcidepoging een zeer belangrijke risicofactor is voor een geslaagde suïcide. Het ‘Attempted Suicide Short Intervention Program’ (ASSIP) werd specifiek ontwikkeld als korte (drie tot vier sessies) ‘add-on’ behandeling bij mensen die een suïcidepoging hebben gedaan om een nieuwe suïcide poging te voorkomen. Na de sessies ontvangen patiënten gedurende twee jaar brieven om de therapeutische relatie te bestendigen. ASSIP begrijpt suïcide vanuit een handelingstheoretisch kader en legt nadruk op het ontwikkelen van een therapeutische relatie door een gemeenschappelijk begrip van de suïcidepoging. Ze doet dit via een narratief interview dat wordt opgenomen en nadien samen wordt terugbekeken, door het maken van een casusconceptualisatie en het opstellen van een individueel veiligheidsplan. In dit hoofdstuk bespreken we de theoretische achtergrond van ASSIP, de toepassing in de praktijk en de wetenschappelijke evidentie.