Dit hoofdstuk richt zich op de inzet van ervaringsdeskundigheid bij suïcidaliteit. Ervaringsdeskundigheid is de afgelopen jaren steeds vaker een waardevolle aanvulling gebleken binnen de geestelijke gezondheidszorg. Toch wordt deze expertise bij suïcidaliteit nog nauwelijks ingezet. Ervaringsdeskundigen kunnen vanuit hun eigen herstelervaring nabijheid, erkenning en werkelijk begrip bieden. Hun rol gaat verder dan het delen van een persoonlijk verhaal: het is een professionele inzet van doorleefde kennis, theoretische inzichten en scholing. Bij suïcidale gedachten, die vaak gepaard gaan met schuld, schaamte, (zelf)stigma en langdurig psychisch lijden, kunnen zij een brug vormen – tussen de hulpvrager, naasten en hulpverlener, tussen wanhoop en hoop.