Suïcidaliteit bij mensen met een verstandelijke beperking is in de kern hetzelfde als bij mensen met een gemiddeld IQ, maar de kwetsbaarheid is groter. Zij hebben vaker psychische stoornissen, somatische problemen, armoede, trauma, overvraging en beperkte toegang tot passende zorg. Suïcidaliteit wordt binnen de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking (ZVB) vaak niet goed herkend of vastgelegd, mede door diagnostic overshadowing en onvoldoende GGZ-betrokkenheid. Het diagnostisch proces vraagt om afgestemde communicatie, gebruik van hulpmiddelen zoals de CASE-benadering en het maken van een geïntegreerde structuurdiagnose met aandacht voor omgeving en IMV-factoren. Behandeling volgt de reguliere richtlijnen, maar moet als geprotocolleerd maatwerk worden aangeboden, met kleinere stappen, veel structurering en visuele ondersteuning. Samenwerking tussen GGZ en ZVB is cruciaal voor veiligheidsplannen, crisisinterventie, behandeling van persisterende suïcidaliteit en het afwegen van opname versus behoud van vertrouwde omgeving. Bundeling van expertise redt levens.