Suïcidaliteit komt veel voor bij ouderen. Ouderen durven hun doodswens niet snel te bespreken en vertrouwen in hulpverlening is vaak beperkt. Onderscheid maken tussen een doodswens op basis van klaar met leven of op basis van psychopathologie en suïcidaliteit, is lastig. Doodswensen kunnen veranderen gedurende de tijd. Ouderen evalueren hun kwaliteit van leven en bepalen of ze verder willen leven. Deze evaluatie kan gekleurd worden door een depressie, een gevoel er niet meer bij te horen, anderen tot last te zijn of het gevoel te hebben ‘klaar met leven’ te zijn. Door een strategie – gebaseerd op theorie en richtlijnen – te hanteren bij onderzoek en behandeling kunnen onverwachte suïcides worden voorkomen en kan de kwaliteit van leven worden verbeterd. Herhalend contact maken, de doodswens bespreken, het leven inventariseren, autonomie bevorderen, het systeem erbij betrekken, een plan maken en evalueren creëert transparantie, bevordert samenwerking en kan leiden tot verdwijnen van doodswensen.